Κάθε μπλοκ έχει αρχή και τέλος. Το τέλος του δικού μου ήρτε. Η αρχή του επίσης.

Ενώ εξεκίνησα να γράφω δαμέσα πράματα που σκέφτουμουν, θεωρώντας το πιο εύκολο, στη τελική εν καλλίτερος ο πραγματικός κόσμος…

Εν ιβρίσκω με την ώρα να γράφω δαμέ γιαυτό αποφάσισα να σταματήσω. Ίσως κάθε εξάμηνο να μου έρκετε αναλαμπή τζιαι να προσθέτω τίποτε…

Delete εν το κάμνω το μπλοκ.. Πιστεύκω πως που τη στιγμή που μια σκέψη έφυε που μέσα σου, πλέον εν σου ανήκει.

Ευχαριστώ όσους με εδιαβάσαν τζιαι μακάρι να σα’στε καλά!

Εν θα χαθουμε. Ξεκινώ νέο μπλοκ με μιαν ιδέα που μου ήρτε το καλοκαίρι. Εν θα γράφω για μένα τζιαι γιαυτό πιστεύκω ενναν πιο εύκολο να το διατηρήσω.

Άμα θέλετε περνάτε να το δείτε

www.antrikkis.wordpress.com

Φωτογραφίες που τον κόλπο Μεξικού

Ώς τωρά εν έτυχε ποττέ να κάτσω να θκιαβάσω για οικολογικά θέματα. Βασικά εν θεωρώ τον εαυτό μου καν οικολόγο. Σέβουμαι τους συνανθρώπους μου, εν πετάσσω σκουπίθκια έξω που το αυτοκίνητο κτλ αλλά εν γοράζω χάρτενες σακούλες ας πούμε ή αφρόλουτρο που διαλύεται μες τη γη τζιαι ένεν τοξικό. Σε θέματα ενεργειακών πηγών ξέρω που όσα ακούω ποτζιεί ποδά.

Για το πετρέλαιο που εν τζιαι το θέμα τούντου ποστ, έξερα πως θέλει εκατομμύρια χρόνια να δημιουργηθεί, πως δεν υπάρχει άφθονο στη φύση τζιαι γιαυτό αλληλοσκοτώνουντε να το κατακτήσουν, πως το χρησιμοποιούν για να φτιάχνουν βαζελίνη τζιαι  ότι άμα υπάρξει διαρροή μες τη θάλασσα σχηματίζεται πετρελαιοκηλίδα. Ως τωρά επίστευκα πως μια πετρελαιοκηλίδα ένεν τίποτε ουάο. Shιονώνεται νάκκο πετρόλαο μες τη θάλασσα, αντιδρούν καμιά 200σια πορωμένοι οικολόγοι ακτιβιστές, απειλούν τες εταιρείες να το συνάξουν ή οργανώνουντε μόνοι τους τζιαι πάσιν με πλοία τζιαι ειδικό εξοπλισμό τζιαι καθαρίζουν το. Ούλλα μια χαρά.

Με τη μαλακία που έκαμεν η BP στο κόλπο του Μεξικού είδα κάμποσες φωτογραφίες τζιαι βίντεο. Εκινήσαν μου το ενδιαφέρον τζιαι έψαξα το λλίο… Τζιείνο που μου καμεν παραπάνω εντύπωση εν πως ότι τζιαι να κάμουν, άτε το πολλή να συνάξουν το 20% που μια πετρελαιοκηλίδα. Το υπόλοιπο εν συνάεται…

Εσκέφτηκα αντί να γράψω ότι ήβρα να βάλω φωτογραφίες. Μια φωτογραφία shίλλιες λέξεις λαλούν. Έγραψεν τζιαι ο Ακέρας 2 καλά ποστ όπου εσύνδεσε τη πετρελαιοκηλίδα με τη Κύπρο. Θκιαβάστε τα δαμέ τζιαι δαμέ.

A bird is mired in oil on the beach at East Grand Terre Island along the Louisiana coast on Thursday, June 3, 2010. (AP Photo/Charlie Riedel)

An oil soaked bird struggles against the oil slicked side of the HOS Iron Horse supply vessel at the site of the Deepwater Horizon oil spill in the Gulf of Mexico off the coast of Louisiana Sunday, May 9, 2010. (AP Photo/Gerald Herbert)

A Greenpeace activist steps through oil on a beach along the Gulf of Mexico on May 20, 2010 near Venice, Louisiana. (John Moore/Getty Images)

Oil floats around booms and through marshlands of the Mississippi Delta on May 23, 2010. (REUTERS/Daniel Beltra/Greenpeace)

Oil is scooped out of a marsh impacted by the Deepwater Horizon Oil Spill in Redfish Bay along the coast of Louisiana, Saturday, May 22, 2010. (AP Photo/Gerald Herbert)

Greenpeace Senior Campaigner Lindsey Allen attempts to save a small crab covered in oil walking along the shore of the breakwater in the mouth of the Mississippi River where it meets the Gulf of Mexico in Louisiana, May 18, 2010. (REUTERS/Sean Gardner/Greenpeace)

Crews try to clean an island covered in oil on the south part of East Bay May 23, 2010. (REUTERS/Daniel Beltra/Greenpeace)

Mississippi River water (left) meets sea water and an oil slick that has passed inside of the protective barrier formed by the Chandeleur Islands, off the coast of Louisiana, on May 7, 2010. (MARK RALSTON/AFP/Getty Images)

Captain Michael Nguyen stands near his fishing boat in Venice, Louisiana, Thursday, April 29, 2010. Local fishermen are worried about how their industry will withstand a growing oil spill that resulted from last week’s explosion and collapse of the Deepwater Horizon oil rig in the Gulf of Mexico near the coast of Louisiana. (AP Photo/Patrick Semansky)

A candlelight vigil for missing oil platform worker Adam Weise was held at the Yorktown Presbyterian Church, Friday evening April 23, 2010 in Yorktown, Texas. A family friend comforts Arlene Weise, Adam’s mother. (AP Photo/The Victoria Advocate, Frank Tilley)

Oil, scooped up with a bucket from the Gulf of Mexico off the side of the supply vessel Joe Griffin, coats the hands of an AP reporter at the site of the Deepwater Horizon oil spill in the Gulf of Mexico, May 10, 2010. (AP Photo/Gerald Herbert)

Εγώ υποκριτής; Ουστ ρε!

Ας ακουστώ κακός… αλλά… Γιατί τόση υποκρισία;

Ως τωρά, πάντα επροσπαθούσα να δικαιολογώ τους ανθρώπους. Έτυχε άπειρες φορές να βλέπω άτομα να λαλούν δικαιολογίες ηλίθιες ή ψέματα σε φίλους ή παρέες τους για ψύλλου πήδημα. Άπειρες φορές είδα άτομα τη μια να δηλώνουν το ένα μπροστά που ένα άτομο τζιαι κάτι άλλο μπροστά που άλλο άτομο… Πάντα εσκέφτουμουν ότι τούτα τα άτομα έχουν το λόγο τους. Πως ίσως το κάμνουν με καλή πρόθεση… Ξέρεις, τζιείνα τα αθώα ψεματάκια….

Πρόσφατα όμως εκατάλαβα πως τούτα ούλλα εν μαλακίες, πουττιλίκια…! Ένα πράμα το αθώο ψέμα που εννά χρειαστεί να πεις στον καλλίτερο σου φίλο ή στο πιο κοντινό σου άτομο για να το προστατεύσεις που την απογοήτευση τζιαι άλλο να αλλάσεις γνώμες τζιαι απόψεις σε χρόνο dt.

Τούτοι οι άνθρωποι είναι αρνιά, κομπλεξικοί, χωρίς κανένα σεβασμό στον εαυτό τους. Ποιον εαυτό τους βασικά; Οι υποκριτές δεν έχουν χαρακτήρα, δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη “εαυτός”. Αν είχαν χαρακτήρα δεν θα ονομάζουνταν υποκριτές. Γιατί τους διάτε σημασία; Γιατί τους διάτε δύναμην τζιαι αξία;

Εν παντού… Εν μες τη παρέα σας. Φκαίνετε για καφέ μαζί τους. Εν συνάδελφοι σας, συμφοιτητές σας. Κάμνετε σχέση μαζί τους, σεξ. Ξέρετε τα που πρώτο χέρι. Αποδέχεστε το; Αρέσκει σας; Μα είσαστεν ούλλοι μαζώχες; Εν το ξέρετε πως υποκρίνονται τζιαι μαζί σας;

Το χειρότερο, ψηφίζουμε τους να μας διοικούν. Αρχιεπίσκοπος, πολιτικοί, αρχηγοί τζιαι αφέντες. Να παν στο θκιάολο σιόρ. Μα γιατί εν νευριάζεται; Μόνο εγώ είμαι ο πελλός που θωρώ την υποκρισία τους; Τα ψέματα τους;

Υποσχέθηκα να μεν γράφω για πολιτικά τζιαι εν θα γράψω… Να μιλήσουμε για τους υποκριτές μες τες παρέες μας.

Πετάσσετε ο ένας με κάτι δηλώσεις του στυλ “αν ο γιος μου φκει πούστης θα τον σφάξω”, “εγέμωσεν ο τόπος ξένους, μαshέρι που χρειάζουνται”, “ρε η τάδε εν shυλλοπούτανος, εν καλά που σου λαλώ”, τζιαι οι 8 στους δέκα συμφωνούν… Αν τους ρωτήσεις τον καθένα ξεχωριστά οι πλείστοι εννά πουν πως διαφωνούν με τη δήλωση του παρέα τους…

Ε τότε τι συμφωνείς μαζί τους; Γιατί διάς θάρρος σε ανθρώπους με ηλίθιες τζιαι βλακώδεις απόψεις; Στο κάτω κάτω, τζιείνος δηλώνει την άποψη του, παίρνει την επιβεβαίωση του τζιαι θα την πει παρακάτω. Ο ηλίθιος εν τζιείνος που συμφωνεί μαζί του ενώ διαφωνεί…

Εν φκάλλει μάτι η λογική;

Λαλώ μαλακίες; Μόνον εμένα ενοχλεί τούτη η νοοτροπία; Εν θέλει κανένας να αλλάξουμε;

Restarting…

Επέρασεν τζιαιρός που τη τελευταία φορά που έστειλα τες σκέψεις μου διαδικτυακά. Εσταμάτησα να θκιαβάζω τζιαι όσα μπλοκς εθκιάβαζα. Ένεν ότι εν είχα χρόνο ή εφάν με τα προβλήματα. Απλά κάποιες φορές βαρκέσαι. Γουστάρεις να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου, να μεν μοιράζεσαι τίποτε με κανένα… Μια φορά κάθε τόσο γεννιέται σου η  ανάγκη να γύρεις πίσω τζιαι να βάλεις τα κομμάθκια μαζί… Να σαντανωθείς νάκκον, ν’αντιληφθείς σε ήντα χάος βρίσκεσαι τζιαι σιγά σιγά να αφήκεις να ξαναγεννηθεί η τάξη. Μετά, μια καλήν ημέρα σηκώνεσαι τζιαι εν ούλλα όπως τότε. Γεμάτος δύναμην τζιαι ζωτικότητα είσαι έτοιμος να μασήσεις κάθε δυσκολία τζιαι εμπόδιο που θα βρεθεί ομπρός σου.

Να είμαστεν όμως τζιαι λλίον ρεαλιστές. Όποιος ήβρε τα αρτσίθκια τζιαι κοίταξε μέσα του αμφιβάλλω αν μεν εφοήθηκε. Εμάθαμεν να εστιάζουμε πας τα υλικά. Πας τες μαλακίες. Τον κώλο της Μαρίας, τα βυζιά της Βαλεντίνας, τα μπράτσα του Κωστή, το φόρεμα στη βιτρίναν Άλφα, το αυτοκίνητο απέναντι που το μαχαζί τζιείνου που έshει το κλαμπ το παραλιακό. Εμάθαμε να ακούμε με τον τρόπο που μας μιλούν οι τηλεοράσεις. Η τάδε επαντρέυτηκε, η άλλη εχώρησε, ποτζιεί σκοτώνουντε, χρεωκοπούν, δες ένα χαριτωμένο γατάκι που τρώει τα μωρά του. Εξηάσαμεν.. Βολεύκει να σε αγνοείς. Άλλωστε εν πολλά πιο εύκολο να μιμούμαστε τζιείνα που μας αρέσκουν.

Εν έχω όμως σκοπό να ξεκινήσω το κήρυγμα. Κατά βάθος ούλλοι λλίο πολλά ξέρουμε την αλήθκεια. Κατά βάθος ούλλοι καρτερούμεν κάποιον να πιαστούμε πάνω του. Τζιείνος που προχωρεί όμως εν θέλει βάρος στη ράshη του.

Ανακάλυψα πολλά σκάρτα πάνω μου σε τούντο τελευταίο εσωτερικό ταξίδι που ‘καμα. Αθυμήθηκα πολλές φορές τζιαι το ποίημα του Καβάφη με τα παράθυρα.

Σ’ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες, που περνώ
μέρες βαρυές, επάνω κάτω τριγυρνώ
για νάβρω τα παράθυρα.- Όταν ανοίξει
ένα παράθυρο θάναι παρηγορία.-
Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ
να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.
Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.
Ποιος ξερει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.

Ανακάλυψα όμως τζιαι τζιείνη τη φωθκιούα που ούλλοι έχουμε αλλά μες την ηττοπάθεια τζιαι τη δουλοπρέπεια που μας επεράσαν οι προγόνοι μας, εξηάσαμεν την.

Για μένα ο Καβάφης σε τούντο ποίημα λλίο πολλά φαίνεται μου πούττος. Εν ιβρίσκεις παράθυρο, χτίσε. Μεν καρτεράς να μπει το φως. Άψε κερί. Ενα τσιγάρο σε σκοτάδι πισσοσκόταδο φαίνεται που ένα μίλι μακριά. Μεν είσαι συνέχεια δραματικός. Η νύχτα έshει διάρκεια κάποιες ώρες, μεν τη κάμνεις 24ωρη.

Οι εσωτερικές ανασκοπήσεις οφελούν μόνο άμα μετά γινείς κάφρος με τον εαυτό σου τζιαι αλλάξεις τον. Η ελπίδα γαμάσε. Η άγνοια επίσης. Χρειάζεται εγωισμός, εστω τζιαν εν καταραμένο εργαλείο.

Άλλαξα τη φωτογραφία που είχα για header. Έκαμα μιαν που αθυμίζει παράθυρα.

Ώρα να τ’ ανοίξουμεν τζιαι να αφήσουμε το φως να φκει έξω.